Παρασκευή, 8 Ιανουαρίου 2016

ΜΠΕΡΔΕΜΑΤΑ (τα ασαφή όρια της επικοινωνίας και ανθρώπινης επαφής)

Πριν καλά-καλά ξετυλίξω το δώρο των γενεθλίων μου, ακούστηκε μέσα από το πακέτο ένα κουδούνισμα: ήταν ένα κινητό. Το σήκωσα και άκουσα τη γυναίκα μου να μου εύχεται γελώντας από τη συσκευή του υπνοδωματίου. Τη νύχτα εκείνη, ζήτησε να μιλήσουμε για τη ζωή: για τα χρόνια που ήμασταν μαζί κι όλα αυτά. Επέμενε όμως να το κάνουμε απ’ το τηλέφωνο κι έτσι πήγε στο υπνοδωμάτιο  και από εκεί μου τηλεφώνησε στο σαλόνι, όπου είχα απομείνει εγώ με το μαραφέτι στην τσέπη. Μόλις τελειώσαμε την κουβέντα πήγα στο υπνοδωμάτιο και τη βρήκα να κάθεται στο κρεβάτι σκεπτική. Μου είπε πως είχε μόλις μιλήσει στο τηλέφωνο με τον άνδρα της και αναρωτιόταν αν θα ξαναγύριζε σ’ αυτόν. Η ιστορία μας της προκαλούσε ενοχές

 Εγώ είμαι ο μοναδικός της σύζυγος κι έτσι όλο αυτό το εξέλαβα ως σεξουαλική πρόκληση. Κάναμε έρωτα με την απελπισία δύο μοιχών. Την επόμενη μέρα, ήμουν στο γραφείο κι έτρωγα ένα σάντουιτς για κολατσιό, όταν χτύπησε το τηλέφωνο. Ήταν εκείνη φυσικά. Είπε ότι επιθυμούσε να μου εξομολογηθεί πως είχε εραστή! Εγώ πήγα με τα νερά της γιατί μου φάνηκε πως εκείνο το παιχνίδι μας βόλευε και τους δυο. Της απάντησα λοιπόν να μην ανησυχεί: είχαμε ξεπεράσει κι άλλες κρίσεις, κι έτσι θα ξεπερνούσαμε κι αυτήν. Το βράδυ ξαναμιλήσαμε στο τηλέφωνο, όπως την προηγούμενη μέρα, και μου είπε πως σε λίγο θα συναντιόταν με τον εραστή της. Αυτό με διήγειρα, το έκλεισα αμέσως, πήγα στην κρεβατοκάμαρα και κάναμε έρωτα μέχρι το ξημέρωμα. Όλη η βδομάδα κύλησε έτσι. Το Σάββατο, τελικά, όταν συναντηθήκαμε στην κρεβατοκάμαρα μετά τη συνηθισμένη τηλεφωνική συνομιλία, μου είπε πως μ’ αγαπούσε, αλλά έπρεπε να μ’ αφήσει γιατί ο άνδρας της τη χρειαζόταν περισσότερο απ’ ότι εγώ. Μετά από αυτή τη δήλωση, τα μάζεψε και έφυγε. Από τότε το τηλέφωνο δεν έχει ξαναχτυπήσει. Είμαι μπερδεμένος!

[ΠΗΓΗ: Χουάν Χοσέ Μιγιάς, Ισπανός συγγραφέας και δημοσιογράφος όπως δημοσιεύτηκε στις  Ιστορίες ΜΠΟΝΖΑΪ, ένα ιστολόγιο για το μικρό διήγημα από το λογοτεχνικό περιοδικό ΠΛΑΝΟΔΙΟΝ ART by Mummenschanz]

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Απ’ το φεγγίτη των ονείρων παρακείμενης σιωπής με λέξεων κυματισμούς πολύτροπους στα διάσελα του ιάμβου σ’ αυτό ή σ’ άλλο Ποίημα σηκώνει το «φουστάνι των υποσχέσεων ως τους μηρούς», η Ποίηση, θηρεύτρια των Ονείρων μας. Δώσε μας, Ποίηση, κάτι να πιστέψουμε. Δώσε μας πίστη, ένα κεντρί σαν χάδι, μια λέξη λαγνείας στον «τύπο των ήλων», την αιώνια νύχτα που σπαταλά στ’ αστέρια σωσίβιες λεπτομέρειες συνουσίας με το Όνειρο. Σε κανέναν όμως μην αποκαλύψεις τη μικρή υστερόγραφη, αιώνια ανταμοιβή στη χαραυγή. Γιατί τι δίνεις Ποίηση, τι παίρνεις; «Κινήσεις που οδηγούν σ’ ένα απλό «κρεβάτι» και καλοκαιρινά σεντόνια βάναυσα λευκά»; …