Τρίτη, 10 Οκτωβρίου 2017

ΝΙΨΟΝΑΝΟΜΗΜΑΤΑΜΗΜΟΝΟΝΟΟΨΗΝ:

Αν δεν γνωρίζετε ανάγνωση, μικρό το κακό! Οι ιστορίες αυτές, του ενός λεπτού, θέλουν περισσότερο να τις αισθανθείτε, παρά να τις διαβάσετε… Σκέφτομαι. Πως ουδείς αντικαταστάσιμος. Εκτός αν η μνήμη αυτού που φεύγει αντικαταστήσει εσένα (γιατί αυτό θα ήθελε εκείνος που φεύγει) με κάποιον ανώτερο εαυτό σου, που θα κάνει τη βάρδια του εγώ σου πιο ουσιώδη. Άσε αυτόν που έφυγε να σου κάνει το δώρο της φυγής του - σκέφτομαι - μη του στερείς αυτή τη χαρά (βάζοντας εσύ μόνος σου το νερό στην κουταλιά) Αυτά σκέφτομαι…. Ανάμεσα στα κρεοπωλεία, στα μαιευτήρια, στις διαφημιστικές, στα πάρκα, στα κομμωτήρια, στα ηλεκτρολογεία, στα λουναπάρκ, στα σουπερμάρκετ, στα γυμναστήρια, στα μανάβικα, στα ζαχαροπλαστεία, στα νηπιαγωγεία, στα κέντρα, στα γήπεδα, στα τυροπιτάδικα, στα βιβλιοπωλεία, στους φούρνους, στα μπαρ, στα φαρμακεία, στα μπουρδέλα, στα τζάμπο, στα κοσμηματοπωλεία, στους σινεμάδες, στα ανθοπωλεία, στα παιχνιδάδικα, στα δοκιμαστήρια, στους κήπους, στα παγοδρόμια, στα εξοχικά, στις πιτσαρίες, στις εκκλησίες, στα μπακάλικα, στα θέατρα, στα μολ, στα κουρεία, στις κούνιες, στα αεροδρόμια, στα περίπτερα, στα ξενοδοχεία, στα μακντόναλτς, υπάρχουν και γραφεία τελετών. Ευτυχώς η φράση διαβάζεται και ανάποδα, με μικρές αλλαγές, καθώς παρά τα γραφεία τελετών, ευτυχώς υπάρχουν και κρεοπωλεία, μαιευτήρια, διαφημιστικές, πάρκα, κομμωτήρια, ηλεκτρολογεία, λουναπάρκ, σουπερμάρκετ, γυμναστήρια, μανάβικα, ζαχαροπλαστεία, νηπιαγωγεία, κέντρα, γήπεδα, τυροπιτάδικα, φούρνοι, βιβλιοπωλεία, μπαρ, φαρμακεία, μπουρδέλα, τζάμπο, κοσμηματοπωλεία, σινεμάδες, ανθοπωλεία, παιχνιδάδικα, δοκιμαστήρια, κήποι, παγοδρόμια, εξοχικά, πιτσαρίες, εκκλησίες, μπακάλικα, θέατρα, μολ, κουρεία, κούνιες, αεροδρόμια, περίπτερα, ξενοδοχεία, μακντόναλτς υπάρχουν και γραφεία τελετών…(αλλά μια μέρα η ικανότητα των ματιών να διαβάζουν ανάποδα θα λήξει…)




 [ΠΗΓΗ: Έσσλιν Κατερίνα, Μισός Βέσπα Γαμώτο στη σελίδα 57 που ευτυχώς ή δυστυχώς κατάπιε ένα ωραίο Ποίημα ART by… ]

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Απ’ το φεγγίτη των ονείρων παρακείμενης σιωπής με λέξεων κυματισμούς πολύτροπους στα διάσελα του ιάμβου σ’ αυτό ή σ’ άλλο Ποίημα σηκώνει το «φουστάνι των υποσχέσεων ως τους μηρούς», η Ποίηση, θηρεύτρια των Ονείρων μας. Δώσε μας, Ποίηση, κάτι να πιστέψουμε. Δώσε μας πίστη, ένα κεντρί σαν χάδι, μια λέξη λαγνείας στον «τύπο των ήλων», την αιώνια νύχτα που σπαταλά στ’ αστέρια σωσίβιες λεπτομέρειες συνουσίας με το Όνειρο. Σε κανέναν όμως μην αποκαλύψεις τη μικρή υστερόγραφη, αιώνια ανταμοιβή στη χαραυγή. Γιατί τι δίνεις Ποίηση, τι παίρνεις; «Κινήσεις που οδηγούν σ’ ένα απλό «κρεβάτι» και καλοκαιρινά σεντόνια βάναυσα λευκά»; …